ELİZA YAN BÖLÜM 3.5 – RÜYALARIN İÇİNDEKİ RÜYALARDAN ANILAR, KISIM BİR

Parlak, kasvetli ama güzel bir dünyada yalnızdım. Belli belirsiz rüya görüp görmediğimi merak ettim. Yukarı aşağı süzülürken, sadece balon gibi görünen şeye baktım.

Bunlara anılarım demek doğrumu acaba? Hayır, bunlar şu anki hayatımda yok.

Bunlara kayıt demek doğru mu acaba? Hayır, hiçbir şeye dokunamıyorum veya hissedemiyorum.

Renksiz baloncuklar kokular, sesler, görüntüler oldu, cildime karşı bir şeyler hissedebiliyordum ve zaman zaman da şeyleri tadabiliyordum. Nostaljik olmasına rağmen, içinde boşluk hissi de hissettim. Sanki daha önce bitirdiğim bir kitabı almaya ve tekrar okumaya zorlanmışım gibi.

Bu ben değilim. Bundan emin olduğum halde, içerdiği bilgiler sadece benim bildiğim şeylerdi. Yani aynı zamanda bu şüphesiz benim.

Nasıl desem? – Sanırım doğru kelime onun benim önceki, sıkıcı hayatım olduğu.

Medeniyetin çok geliştiği çok farklı bir dünyada, normal ebeveyn ve kız kardeşle normal bir kız olarak doğup büyüdüm. Genç yaşta ölmemin dışında, benimle ilgili özel bir şey yoktu. Kız kardeşim gibi hobilerim ya da tutkularım yoktu, her şeye orta derecede ilgiliydim, kişiliği olmayan bir insan.

Ve olay şu ki, eskiden olduğum kız etrafındaki hiç kimseye ya da hiçbir şeye ilgisi yokmuş izlenimi veriyor.

Kızın renksiz hafıza kabarcıkları arasında sadece canlı görüntüler ortaya çıktı. Yani, ölmeden önceki son anıları. Hayatına baktığımda, su arıtıyormuş gibi hissettim. Zaten yaşadığım bu anıları tekrar yaşamaya zorlandığım için uzak ve sıkıcıydı.

Tabii ki, o kız benden farklı bir varlık olduğundan onun düşünce tarzını anladığım halde, artık onunla aynı frekansta değilim. Bunu söylemenin başka bir yolu da, “ben” yerine kız kardeşim ya da annemmiş gibi hissetmem.

“Son zamanlarda, her şeyden çok yoruluyorum…”

Kızın sesi zayıf ve anlaşılması zor görünüyordu. Ölmeden önce bunu düşünmeye devam etmişti. Koşmak onu anında yoruyor, herhangi bir okul aktivitesine hiç katılmadığından mı merak ediyorum. Ayrıca merdivenlere tırmanmak bile onu nefes nefese bırakıyordu. Bunun fiziksel gücü olmadığından olduğunu düşünüyorum.

Bir düşününce o zamandaki kızı hatırladım. Son zamanlarda, yapması gereken yürüyüşü azaltmak için sadece asansörleri ve yürüyen merdivenleri kullanıyordu. Ne zaman evden ayrılsa ya arabaya biniyordu ya da trene, evinden bir kilometre öteye bile yürümedi.

Bu anı balonu kaybolduğunda, bir başkası yerini aldı.

“Bir şey yanlış görünüyor. Bu kadar mı fiziksel gücüm yok?”

Farkına varmadan önce kız yanmaya başlamıştı. Solunum sorunları yüzünden her gece uyumakta zorluk çekiyordu ve sık sık başı dönüyordu.

Ellerinde, ayaklarında ve yüzünde korkunç bir şişlik vardı, merak ediyorum, uykusuzluk yüzünden mi?

Fiziksel durumu daha da kötüleştikten ve beş kereden fazla bayıldıktan sonra, tıbbi nedenlerden dolayı okuldan ayrıldı ve sadece evde dinlendi ve kendi yaşam tarzını en ince ayrıntısına kadar yönetti. Bir makine gibi, her gün önceden belirlenmiş bir saatte kalkar, hesaplı bir diyet yapar ve ılımlı miktarda egzersiz yapardı.

Ancak, durumu düzelmedi. Aksine göğsünde ağrı hissetmeye bile başladı.

Sonra bir gece ölüm boğazına sarıldı ve öldü.

Anı balonları vücudumu bozuyormuş gibi hissettirdi. Kızın deneyimi ve ıstırabının bedenimi tamamen sardığını ve beni ezmeye çalıştığını hissettim, ama bir şekilde buna dayanmayı başardım ve bir sonraki anı balonuna geçtim.

Kızın her şey hakkında çok az net görüşü vardı. Sadece zor konularla sınırlı değildi, örneğin en sevdiği yiyeceğin bile ne olduğunu söyleyemiyordu, ya da daha zeki hayvanları yemenin doğru ya da yanlış olduğu konusunda bir fikri yoktu.

Buna karşın, kızın küçük kız kardeşi her şey hakkındaki görüşünü açıkça ifade eden ve belirsiz olmaktansa neyi sevip sevmediğini açıkça belirten bir insandı.

Küçük kız kardeş ablasının zayıf iradesinden hayal kırıklığına uğradı ve bunun tersine kız küçük kardeşinin her şey hakkında fikrini belirme yeteneğine nasıl sahip olduğunu anlamadı.

Her şeyi daha iyi gösterecekmiş gibi kabarcık çoğunlukla ortadan kayboldu ve bulanıklaştı. Bir sonraki anı balonu belirdi.

“Son zamanlarda fiziksel durumun pek iyi görünmüyor. İyi misin?”

Ders sırasında üçüncü kez bayıldıktan sonra, öğrenmen sonunda onunla bire bir görüşme yaptı. Öğretmen kızın fena halde şişmiş yüzüne şok oldu ve hastanede sağlık kontrolü yapması konusunda onu teşvik etti. Tavsiye edildiği gibi, kız iç hastalıkları bölümünde test edildi, ancak net bir sonuç yoktu ve tek karar yaşam tarzını gözden geçirip değiştirmesi gerektiğiydi.

Düzensiz okul hayatı için elinden geleni yapmaya çalıştıysa da, kızın vücudundaki değişiklikler devam etti.

Renksiz anı balonu soldu. Anıları izlediğimde kalbim yavaş yavaş kuruyormuş gibi hissettirdi. Buna hiç dikkat etmeden bir sonraki anı ortaya çıktı ve isteksizce kabul etmek zorunda kaldım.

Kız evde kalmaya başladıktan ve günlük hayatını planladıktan sonra ailesi eğlenmek için bir hobi edinmesini tavsiye etti. Gerçekten, kızın orijinal planları biraz fazla mekanik olmuştu.

Ancak, eğlence için yapmak istediği hiçbir şeyi düşünemedi. Esasen ilgisini çeken hiçbir şey yoktu. Normalde sadece televizyon izlerdi, ya da internette gezinirdi, ya da arkadaşlarından ödünç aldığı mangaları okurdu, ya da dergilerin sayfalarını çevirirdi; sadece vaktini anlamsızca geçirirdi.

“Hey, neden şu anda öne çıkan bu oyunu denemiyorsun?”

Belki de kızın içinde bulunduğu durumu görmeye dayanamadığından, bir gün kızın küçük kız kardeşi bir öneride bulundu.

Bu anıda vücudumdaki tüm tüyler ürperdi. Nedense görmek istemediğim tek anı buydu. Gerçekten kötü bir hissim var.

Öyle düşündüğüm an, var gücümle kaçtım. Renksiz balonlar, canlı renkler, her şey hızla soluyordu.

Ama yine de, rüyamdan uyanamadım. Hala hafifçe uyurken ve her şey benden çok uzaktaymış gibi hissederken, önceki dünyama tekrar baktım.

<< Önceki Bölüm| Özet |Sonraki Bölüm >>

Yorum Yaz